Het is nu zondag 18 februari, ik woon reeds drie weken in Kopenhagen. Sinds deze week verblijf ik in een studentenresidentie in Bispebjerg, een dorpje net buiten Kopenhagen. Ik weet nog steeds niet wat hygge is; wat ik wel weet is dat de zalmroze muren in mijn kamer en het IKEA-meubilair er weinig tot niets mee te maken hebben. Er zit dus niets anders op dan mijn zoektocht verder te zetten. In mijn queeste naar hygge is het mijn taak om jullie, mijn talrijke volgers, naast grondig op de hoogte te houden van mijn vorderingen, ook te onderwijzen over Denemarken in het algemeen en Kopenhagen in het bijzonder. De voorbije week stond vooral in het teken van het leren kennen van de Denen. Hygge valt in mijn ogen enkel te begrijpen wanneer je de Denen en hun motieven verstaat. Een Deen als individu verstaan is op het eerste zicht een onmogelijke opdracht; ook op het tweede en derde zicht blijkt het onhaalbaar. Nee, echt, Deens is een onmogelijke taal. Gelukkig spreekt de overgrote...