Het is zondagavond 22 april. De laatste week van mijn grote avontuur hier in Kopenhagen is reeds enkele dagen geleden ingegaan. Laat mij deze blog beginnen met te verwijzen naar de welgemeende excuses uit de vorige blogpost. Ik liet u wederom schaamteloos op uw literaire honger zitten. Het is me niet gelukt om de nodige schrijfdiscipline aan de dag te leggen, ofschoon er wel ontzettend veel materiaal was om over te schrijven. Noem het luiheid, noem het gerust schuldig verzuim. Ik verzaakte in mijn hoedanigheid als blogschrijver om mijn enige bestaansreden, namelijk het schrijven van blogs, in te vullen. Mijn meest gemeende excuses en een overzicht van mijn leven in Kopenhagen de recentste weken zijn het enige wat ik u kan bieden. Laat ons met z'n allen hopen dat een ezel zich inderdaad geen 3 keer aan dezelfde steen stoot. Donkey Cockie (over een ezelsbruggetje gesproken), dat is de geuzennaam die ik heb gekregen van mijn vrienden in een absurde poging om te lachen me...