Aarons wonderbaarlijke avonturenblog

Beste lezer, Gedurende 13 weken deed ik een openbaar onderzoek naar de ware betekenis van het Deense woord hygge. Tijdens dit onderzoek heb ik getracht om jullie op gezette, en soms ook minder gezette, tijden op de hoogte te houden van de vorderingen die ik maakte tijdens mijn queeste naar hygge. Het is nu vrijdagavond 27 april 2018 en ik richt mijn pen een laatste keer tot u. Vooraleer ik uit de doeken doe of en waar ik hygge gevonden heb neem ik u eerst nog mee naar mijn laatste drie weken in Denemarkens hoofdstad. Het zouden drukke maar ontzettend fijne weken blijken. De weken na het bezoek van mijn vrienden werden vooral gekenmerkt door een nijpend tijdsgebrek. Dit kwam grotendeels door een volle stageagenda en een immer dreigende bachelorthesis. Gelukkig kon ik gedurende deze laatste weken wel nog voldoende tijd vrij maken om te genieten van het feit dat ik hier kan zijn. Kopenhagen onderging een volledige transformatie eens de zon de overhand kreeg in de strijd me...

Het is zondagavond 22 april. De laatste week van mijn grote avontuur hier in Kopenhagen is reeds enkele dagen geleden ingegaan. Laat mij deze blog beginnen met te verwijzen naar de welgemeende excuses uit de vorige blogpost. Ik liet u wederom schaamteloos op uw literaire honger zitten. Het is me niet gelukt om de nodige schrijfdiscipline aan de dag te leggen, ofschoon er wel ontzettend veel materiaal was om over te schrijven. Noem het luiheid, noem het gerust schuldig verzuim. Ik verzaakte in mijn hoedanigheid als blogschrijver om mijn enige bestaansreden, namelijk het schrijven van blogs, in te vullen. Mijn meest gemeende excuses en een overzicht van mijn leven in Kopenhagen de recentste weken zijn het enige wat ik u kan bieden. Laat ons met z'n allen hopen dat een ezel zich inderdaad geen 3 keer aan dezelfde steen stoot. Donkey Cockie (over een ezelsbruggetje gesproken), dat is de geuzennaam die ik heb gekregen van mijn vrienden in een absurde poging om te lachen me...

Het is donderdag 22 maart 2018. Ik zit helaas al ruim over de helft van mijn avontuur hier in Kopenhagen, maar ik weet nog steeds niet volledig wat hygge voor de Denen betekent. Laat mij deze blog beginnen met een aantal welgemeende excuses. Ik besef dat ik, als blogschrijver, u, de lezer, in de steek heb gelaten. Mijn laatste blog verscheen namelijk al meer dan twee weken geleden. Ik zou nu kunnen afkomen met een waslijst aan redenen waarom ik de voorbije twee weken niet voor de blog heb kunnen schrijven. Dit verandert echter niets aan het feit dat u zich gedurende twee weken tevreden hebt moeten stellen met artikels zoals "10 redenen waarom Kenjianiolandery uit Temptation Island een goed koppel zou vormen met Kelsylisariary uit Blind Getrouwd." Alhoewel de literaire waarde van de dit soort artikels gelijkaardig is aan deze van mijn blog kan ik me niet inbeelden dat er ook maar een vleugje hygge te vinden is op Temptation Island. Ik wens me dan ook  nogmaals uitdrukkeli...

Het is zondagavond 4 maart. Ik weet nog steeds niet wat hygge is. Dit weerhield me er niet van om deze week mijn onderzoeksdaden te vervolgen. Integendeel, de onwetendheid is juist een grote motivator gebleken om er deze week een aantal keer op uit te trekken. Al deed ik mijn verplaatsingen deze week net dat tikkeltje warmer aangekleed dan normaal. Ook Scandinavië is namelijk niet gespaard gebleven van het weerfenomeen genaamd de vortex. Zo een vortex gedraagt zich hier over het algemeen gelijkaardig aan zijn Belgische uitlopers. Zo waren sneeuwbuien, windvlagen (windkracht 10) en een bijtende vrieskoude (-10°C) meer dan eens ons deel deze week. Al zijn we hier in Kopenhagen gelukkig gespaard gebleven van de horror gepaard met de vrieskou die jullie in België blijkbaar moesten ondergaan. Zo waren hier gelukkig geen liveblogs van de VRT over de negatieve temperaturen, voelde niet iedereen de behoefte om ons er achtmaal daags op te wijzen dat het koud is en viel het openbaar leven...

We schrijven zondag 25 februari. De ware betekenis van het Deense woord hygge is me nog steeds onbekend. Al ben ik er deze week waarschijnlijk dichter bij geraakt dan ooit tevoren. De voorbije week kan samengevat worden in één thema. Dit thema, Genen,  is al enige tijd de rode draad die door mijn wetenschappelijke "area of interest" golft. De oneindige complexiteit en diversiteit die op een logische manier voortvloeit uit een onvoorstelbare eenvoudigheid kan me na al die jaren nog steeds verbazen. Of hoe ik schoonheid vind in een bibliotheek bestaande uit slechts vier letters (A, C, G en T). Deze week liep ik stage op de dienst "Molecular genetics" van het klinisch biologisch labo in het Rigshospitalet. Ik voelde me als Sjaakie in de chocoladefabriek bij het aanschouwen van al wat het labo moleculaire genetica te bieden heeft. Termen als PCR, Thermocycler, Sanger Sequencing, Next Generation Sequencing en DNA-extractie klonken me als muziek in de oren. Als kers ...

Het is nu zondag 18 februari, ik woon reeds drie weken in Kopenhagen. Sinds deze week verblijf ik in een studentenresidentie in Bispebjerg, een dorpje net buiten Kopenhagen. Ik weet nog steeds niet wat hygge is; wat ik wel weet is dat de zalmroze muren in mijn kamer en het IKEA-meubilair er weinig tot niets mee te maken hebben. Er zit dus niets anders op dan mijn zoektocht verder te zetten. In mijn queeste naar hygge is het mijn taak om jullie, mijn talrijke volgers, naast grondig op de hoogte te houden van mijn vorderingen, ook te onderwijzen over Denemarken in het algemeen en Kopenhagen in het bijzonder. De voorbije week stond vooral in het teken van het leren kennen van de Denen. Hygge valt in mijn ogen enkel te begrijpen wanneer je de Denen en hun motieven verstaat. Een Deen als individu verstaan is op het eerste zicht een onmogelijke opdracht; ook op het tweede en derde zicht blijkt het onhaalbaar. Nee, echt, Deens is een onmogelijke taal. Gelukkig spreekt de overgrote...