Beste lezer,
Gedurende 13 weken deed ik een openbaar onderzoek naar de ware betekenis van het Deense woord hygge. Tijdens dit onderzoek heb ik getracht om jullie op gezette, en soms ook minder gezette, tijden op de hoogte te houden van de vorderingen die ik maakte tijdens mijn queeste naar hygge.
Het is nu vrijdagavond 27 april 2018 en ik richt mijn pen een laatste keer tot u. Vooraleer ik uit de doeken doe of en waar ik hygge gevonden heb neem ik u eerst nog mee naar mijn laatste drie weken in Denemarkens hoofdstad. Het zouden drukke maar ontzettend fijne weken blijken.
De weken na het bezoek van mijn vrienden werden vooral gekenmerkt door een nijpend tijdsgebrek. Dit kwam grotendeels door een volle stageagenda en een immer dreigende bachelorthesis.
Gelukkig kon ik gedurende deze laatste weken wel nog voldoende tijd vrij maken om te genieten van het feit dat ik hier kan zijn. Kopenhagen onderging een volledige transformatie eens de zon de overhand kreeg in de strijd met de altijd aanwezige wolken. Een mooie stad werd zo ineens een prachtige stad waar de vrolijke Denen in de straten voor een levendige sfeer zorgden.
Ik heb tijdens deze stageperiode altijd getracht om zoveel mogelijk kennis te maken met de Deense “way of living”. Ik ontdekte de Kopenhaagse natuur, het Kopenhaagse uitgangsleven, de Kopenhaagse architectuur, de Deense eetgewoonten en vooral de Kopenhagers zelf. Een ding ontbrak echter nog op mijn reiscurriculum. Ik had namelijk nog niet heel veel culturele dingen gedaan. De Deense cultuur omvat een grote verscheidenheid aan facetten.
Ik leerde op de verjaardag van de koningin het belang van de Deense monarchie kennen, toen ik samen met mijn stagegenoten tijdens de middag een bezoekje aan Amalienborg bracht. Duizenden enthousiaste Denen, allen trotse drager van de Deense vlag, vergezelden ons bij het wuiven naar hun geliefde koningin Margarete en haar kinderen/kleinkinderen. Na een genant aantal hurra’s (een Deense traditie die beoogt zoveel mogelijk buitenstaanders die er niet van af weten belachelijk te maken: na een geheim teken stoppen namelijk alle ingewijden met het roepen van hurra waarna jij, als niet-Deen, er als enige nog een hurra uit volle borst achterbreit) was het klaarblijkelijk tijd om als volleerde barriton een typisch Deens verjaardagslied te zingen: “… med dejlig chocolade og kager til.” Of “ons Margarete” blij was met al die aandacht laat ik in het midden, wat ik wel weet is dat zo een koninklijke verjaardag de Deense vlaggenindustrie driekwart van z’n jaaromzet laat draaien.
Het was een prachtige dag en dus besloten we ons geliefde Kopenhagen ook eens vanop het water te ontdekken. Onze drakar had een platte band, het accu van onze snek was leeg en het Kopenhaagse circulatieplan weerde alle knarres uit de Kopenhaagse binnenstad. We besloten dus noodgedwongen om onze vikinghelm om te ruilen voor een zonnebril, het typische vikingzwaard, de Ulfberht, werd vervangen door een minder intimiderend Deens vlaggetje en we scheepten in op een typische toeristenboot. Mijn allergische reactie op het platcommercieel toerisme verdween als sneeuw voor de zon bij het ontdekken van Kopenhagen te water. Hoe mooi kan een stad worden?
Voor Cultuur met hoofdletter C was het wachten op het bezoek van mijn nonkel en tante. Naast de tour door Kopenhagen op de fiets met volleerde gids (vanaf nu te boeken via mijnqueestenaarhygge.blogspot.com) en een aantal keer goed eten en drinken stonden er dat weekend namelijk ook een aantal musea op het programma. We bezochten onder andere de Ny Carlsberg Glyptotek, het museum dat de indrukwekkende kunstverzameling van Carl Jacobsen (u weet wel, de zoon van die van het bier) bevat. Na een aantal uren ronddwalen tussen Griekse, Romeinse en Egyptische schatten in een museumgebouw dat gerust een kunstwerk op zich kan genoemd worden en een korte koffiepauze in de fleurige inkomhal van het museum ontdekte we dat het museum uit meerdere verdiepingen en zelfs gebouwen bestond. Veel tijd om de immense schilderijencollectie te bezichtingen was er bijgevolg niet. “Elk nadeel heb z’n voordeel“ zei een begenadigd voetballer ooit, en dat is ook in dit geval niet minder waar. Er blijft namelijk nog gigantisch veel te ontdekken in het Ny Carlsberg Glyptotek en mijn lijstje met redenen om terug te keren naar Kopenhagen wordt alleen maar langer. In de namiddag bezochten we het Charlotte Lund-museum, een museum voor moderne kunst waar onder andere een aantal kunstschooladepten(?) een forum krijgen om hun “kunst” tentoon te stellen. Moderne kunst is vaak bevreemdend en een oproep om na te denken over een aantal heikele thema’s. Dat was in dit geval niet anders, al denk ik niet dat ik over alle middelen beschik om die bewuste moderne kunst goed te kunnen begrijpen. Een foto van een bord met aardappelpuree doet mij voornamelijk honger krijgen en denken aan eten, en is voor mij geenszins een oproep om na te denken over de oneindige complexiteit van de dogma’s waarop pakweg de wiskunde is gebouwd, dat doe ik thuis wel. Bij het zien van een aal in een veel te kleine, met stroom verbonden, visbokaal denk ik niet meteen aan de onoplosbaarheid van de recentste vluchtelingenkwestie, in tegendeel, het enige wat in mij opkomt is de mogelijkheid tot het maken van een karamellenvers die begint met “Er was eens een aal in een bokaal” en die eindigt op “Aalst is niet enkel tijdens carnaval marginaal”. Geef mij dan maar de Egyptenaren, Grieken en Romeinen.
Een weekend vol schoonheid bleek de perfecte inspirator voor wat volgde.
Na de eerdere "Dansk nat" was het onze beurt om onze Deense vrienden in de watten te leggen. We organiseerden een heuse "Belgisk nat". De weergoden waren gelukkig niet op de hoogte en gaven dus geen gevolg aan het Belgische weer dat de laatste weken af en toe durfde op te duiken. Het was een zonnige en warme vrijdag waarbij mijn verlangen naar een korte broek een historisch hoogtepunt bereikte (Wie neemt er nu een korte broek mee naar Kopenhagen?). Een gebrek aan een friteuse in onze keuken op kot deed ons beseffen dat heel veel van de traditionele Belgische gerechten frieten vereisten. We besloten ovengegaarde ersatz-frieten te serveren met verse mosseltjes en, voor de mensen die geen weekdieren lusten, balletjes in tomatensaus. Een Belgisk nat leek mij geen Belgisk nat te kunnen zijn zonder een beetje Belgisch gerstenat. Ik ondernam een heuse queeste doorheen Kopenhagen en vond in de Amagerbrogade een winkel waarvan de naam alvast het beste deed vermoeden, Fish & Beer. Veel vis bleek er uiteindelijk niet te bespeuren, bier was er dan weer wel in overvloed. Eens ik de uitgebreide “Belgian Wall” ontdekte sloeg mijn portefeuille een hoorbare zucht van opluchting dat ik deze winkel pas helemaal op het einde van mijn stage heb gevonden. Met een zakje vol Chouffe, McChouffe en Chouffe Houblon kon de avond alvast niet meer foutlopen. Het eten en het bier bleken, ondanks de bedenkelijke en voorbarig ongeruste blikken van onze Deense vriendinnen, voltreffers te zijn. Sigurdsbar deed al weer dienst als waardige afsluiter van een prachtige avond.
Het gros van mijn resterende dagen in Kopenhagen probeerde ik te vullen met het proberen absorberen van de onnoemelijke schoonheid die de stad Kopenhagen en bij uitbreiding de mensen in die stad zijn. Op hele korte tijd werd ik verslaafd aan de rust, de architecturale pareltjes, de prachtige en verrassende natuur, de vriendelijke mensen en zelf de onbegrijpelijke taal in Denemarken. Kopenhagen werd op 3 maand tijd “mijn” stad.
Tijdens mijn laatste dagen in Kopenhagen dacht ik ook na over mijn queeste. Die queeste naar hygge werd mijn motief en tegelijk mijn alibi voor de dingen die ik beleefde gedurende de drie maanden dat ik in Kopenhagen verbleef. Elk goed geschreven verhaal heeft een goed geschreven einde (behalve natuurlijk de serie “How I met your mother”). Hier komt het einde van mijn Kopenhaags verhaal:
Na het grondig herlezen van al mijn blogs, het herdenken van de voorbije 89 dagen en het uitgebreid onderzoeken van al jullie tips (neen, hygge is niet de naam van een goed café of een stripclub in het centrum van Kopenhagen) kan ik jullie vertellen dat ik de ware betekenis van hygge nu wel ken. De consensus zegt dat hygge de Deense variant van geluk is. hygge is echter veel meer dan geluk, hygge is, voor mij althans, de moeite willen doen om geluk na te streven. De Denen vertalen dit door hun huis mooi aan te kleden als ze bezoek hebben, schapenvelletjes te combineren met een houten interieur, lekker eten en drinken en een gezellig haardvuur, of door discussies meteen uit te praten wanneer ze zich voordoen. Hygge is een echt Deens begrip, maar dat weerhield mij, als Belg/Deense inwijkeling, er niet van om ook mijn persoonlijke waarde aan het woord te geven. Mijn persoonlijke hygge vond ik in de mogelijkheid van het delen van mijn avonturen, door het maken van nieuwe vrienden, door het bezoek van oude vrienden en van familie, maar ook door het schrijven van deze blog. Jullie, als lezers, en deze blog op zich hielpen mij om net dat tikkeltje langer stil te staan bij een mooi moment of een prachtig uitzicht, ik nam de moeite om alles uit te schrijven en kon er net daardoor meer van genieten.
Ik genoot van de kleine dagen, 89 kleine dagen op rij, 1 groot avontuur.
En dit was de zwanenzang van dat avontuur.
Fin
Aaron De Cock
 |
| Het zwanenmeer, of hoe mijn liefde voor de stad Kopenhagen en het land Denemarken plots heel visueel werd. |
Reacties
Een reactie posten