Het is nu zondag 18 februari, ik woon reeds drie weken in Kopenhagen.
Sinds deze week verblijf ik in een studentenresidentie in Bispebjerg, een dorpje net buiten Kopenhagen. Ik weet nog steeds niet wat hygge is; wat ik wel weet is dat de zalmroze muren in mijn kamer en het IKEA-meubilair er weinig tot niets mee te maken hebben. Er zit dus niets anders op dan mijn zoektocht verder te zetten.
In mijn queeste naar hygge is het mijn taak om jullie, mijn talrijke volgers, naast grondig op de hoogte te houden van mijn vorderingen, ook te onderwijzen over Denemarken in het algemeen en Kopenhagen in het bijzonder.
De voorbije week stond vooral in het teken van het leren kennen van de Denen. Hygge valt in mijn ogen enkel te begrijpen wanneer je de Denen en hun motieven verstaat. Een Deen als individu verstaan is op het eerste zicht een onmogelijke opdracht; ook op het tweede en derde zicht blijkt het onhaalbaar.
Nee, echt, Deens is een onmogelijke taal.
Gelukkig spreekt de overgrote meerderheid van de Denen beter Engels dan ik Nederlands, al is dat niet zo heel moeilijk.
De Denen als volk verstaan begint me stilaan beter te lukken. Ik begin mezelf meer en meer Deens te voelen. Zo staat smørrebrød wekelijks op het menu en heb ik gisteren nog binnensmonds kunnen lachen met een fietsende toeriste die bijna onder een auto lag omdat ze op een kruispunt links wou afslaan (rookie mistake, in Kopenhagen mag je als fietser nooit rechtstreeks linksaf op een kruispunt. Je moet rechts op het zebrapad stoppen en dan de baan oversteken met de rijrichting mee.)
Ik denk dat ik me na deze week nu ook voor het eerst echt een Deen mag noemen. Zo is het me zaterdag gelukt om, na het winkelen in de lokale Netto, voor het eerst eens niet in paniek over te schakelen naar het Engelse "What?" wanneer de cassière mij een rekeningetje wou meegeven. Ik antwoordde, zoals het een echte Deen betaamt, met een binnensmonds en gemompeld "Nej tak". Ik zit hier nu drie weken en veel vloeiender zal m'n Deens allicht niet worden, maar ik voelde me toch even in staat om de verzamelde werken van Hans Christiaan Andersen in het originele Deens te vertellen.
De week begon met het nieuws over het overlijden van prins Henrik, de man van koningin Margaretha II van Denemarken. Henrik (geboren als Henri in Frankrijk) zal altijd de prins blijven die eigenlijk koning wou zijn. Dit is op zich niet zo moeilijk te begrijpen, de Deense dynastie is opgebouwd door grote koningen. Fun fact over de Deense koningen: zij hebben sinds koning Johan (1481-1513) steeds afwisselend de naam Frederik en Christiaan gehad. De Deense koningen zijn dan ook heersers van de Kopenhaagse straatnaambordjes. Tijdens een zondagse wandeling door de stad moet het voor Henrik haast onmogelijk geweest zijn om de verwijzingen naar de Deense koningen te negeren. Of hoe een prins lijden kan.
Het droeve nieuws in het begin van de week deed me nadenken over waarom de Denen hygge nodig hebben. Ik heb jullie al uitgebreid meegenomen in mijn zoektocht naar het "wat en hoe" van hygge, maar ik heb het nog niet gehad over het "waarom". Hygge is wel degelijk iets wat de Denen nodig hebben in hun dagelijks leven. Een belangrijke reden hiervoor zouden de aanhoudende koude en het tekort aan zonlicht kunnen zijn. Het natuurlijke tekort aan vitamine D kan als het ware aangevuld worden door een hoge dosis hygge. Anderzijds zijn vitamine D-tabletten geen surrogaat voor een tekort van het laatste. Op de koude winteravonden kan de hyggelige sfeer de Denen verwarmen als een warmwaterkruik. Hygge is echter meer dan warmte of zonlicht, het is ook schoonheid. Schoonheid hebben de Denen, vooral in Kopenhagen, in overvloed. Zelf tijdens de donkerste en meest troosteloze dagen lijken de straten in Kopenhagen in bloei te staan. De gekleurde huisjes, die je overal in het straatbeeld ziet, in combinatie met de statige gebouwen en afgewisseld met de modernste pronkstukken vloeien moeiteloos over in elkaar. Oud en nieuw, modern en rustiek, statig en speels, uitersten ontmoeten elkaar in de Kopenhaagse architectuur. De verwachte kakafonie blijft uit en maakt plaats voor een immer boeiende en rustgevende sfeer. Wandelen door Kopenhagen is in zeer korte tijd een van mijn lievelingshobby's geworden.
 |
| De vlaggen aan de Franse ambasade in Kopenhagen hangen halfstok. "Poesien er åndens nektar..." S.A.R; le Prince Henrik de Danemark 1934-2018 |
Warmwaterkruik
Nu je weet dat hygge, in mijn taalgebruik
soms dient als ersatz warmwaterkruik.
Kan je slapen koning Henrik
Poëzie is echt de nectar van de ziel.
Want als men mij, in het Deens, het bonnetje kan vragen,
en als ik wandel, koning Henrik, in uw geliefde Kopenhagen,
Dan ontdek ik een rustgevende volmaaktheid,
Deense architecten blijken heersers van ruimte en van tijd.
Reacties
Een reactie posten