Zondag 28 januari 2018:
Binnen exact 24 uur vertrekt mijn vlucht naar Kopenhagen, twee voeten vooruit het onbekende in. Op zoek naar 'hygge', en naar een van mijn grootste ervaringen tot nu toe.
Deze blog zal een sporadische kijk op mijn leven in Kopenhagen zijn. Wanneer ik de tijd en inspiratie vind zal ik proberen om hierop mijn opgedane indrukken te ventileren.
Vrijdag 03 februari 2023
5 jaar en 4 dagen, zo lang is het geleden dat ik voor het eerst voet aan grond zette in Kopenhagen, de stad waar ik in 2018 mijn erasmusstage heb gedaan. En waar ik middels 9 episodes in de vorm van blogposts jullie op de hoogte hield van mijn avonturen, en nog belangrijker van mijn queeste naar Hygge. Hygge is een variant van gezelligheid die bij elke Deen zit ingebakken in het DNA - ik kan u ondertussen door mijn professionele ervaringen met de DNA molecule bevestigen dat dit feitelijk volledig waar is!-. Voor meer info over het begrip Hygge verwijs ik jullie graag door naar de vorige 9 hoofdstukken van deze blog.
Aangezien ik een klein edoch belangrijk deel van mijn erasmustijd in Kopenhagen heb gespendeerd aan het schrijven van deze blog, leek het me niet meer dan gepast dat ik ook nu de tijd zou nemen om de kronieken van dit weekend neer te pennen. Vijf jaar geleden begon ik dus aan mijn stage en leerde ik de stad Kopenhagen kennen. Op het einde van het avontuur beloofde ik aan mezelf om elk jaar eens terug te komen naar de Deense hoofdstad. Ik zou allerlei excuses kunnen aanroepen waarom ik de belofte aan mezelf niet heb kunnen waarmaken, waaronder de grootste wereldwijde pandemie in 100 jaar zeker één van de meest legitieme is. Maar de waarheid is dat het er gewoon nog niet van gekomen was. Nu de 5e verjaardag van het erasmusavontuur is aangebroken, en COVID enkel nog een excuus geworden is om bij aankomst in een grote groep niet meer iedereen persoonlijk te moeten gaan begroeten met een hand of een kus, leek het me opportuun om een weekend Kopenhagen te boeken. Zo geschiedde.
Ik vertrok op vrijdag 3 februari vrij letterlijk vanuit het labo naar de luchthaven in Zaventem om de vlucht van 21u05 naar Kopenhagen te nemen. En zo kon de parallel met 5 jaar geleden niet groter zijn. Dan vertrok ik namelijk bijna direct na mijn laatste examen met dezelfde vlucht. Waar ik vijf jaar geleden nog een grote valies meehad die tot de laatste gram gevuld was, nam ik nu enkel wat handbagage mee en een spreekwoordelijke rugzak vol herinneringen.
Ik was niet gebonden aan een of ander goed uitgedacht plan van hoe ik mijn citytrip zou aanpakken en liet me een heel weekend voortdrijven op golven nostalgie.
Vrijdagavond was de herkenning van Kopenhagen nog niet direct heel groot. Ik nam vanuit de luchthaven de metro naar mijn hotel dat zich in de buurt van Tivoli bevond, een buurt waar ik in mijn erasmusperiode maar sporadisch passeerde. Ik stapte van de metro richting mijn hotel en kwam onderweg veel zatte Denen tegen, ik oordeel echter niet, het was vrijdag voor iedereen en ik ben zelf ongetwijfeld ook al eens het pad gekruist met een toerist als ik op vrijdagavond al wat in de wind was. Een drukke week en een vermoeiende reis dwong me al gauw naar mijn bed.
Zaterdag was een prachtig zonnige dag. Het leek me ideaal om mijn favoriete Deense hobby nog eens op te nemen: fietsen door Kopenhagen. Waar ik de eerste vijf minuten nog een beetje hulp nodig had van Google Maps om me op het juiste pad te krijgen, werd ik al gauw overvallen door een vlaag van nostalgische gevoelens. Ik begon dingen te herkennen en herinneringen, waarvan ik niet eens wist dat ik ze nog had, kwamen terug: Het restaurant waar we de laatste avond dat mijn vrienden op bezoek waren ben gaan eten, het café waar ik naar een fuif ben geweest, het fietspad waar ik zovaak langs gefietst ben, de metrohalte waarlangs we de eerst avond voor het eerst in het stadscentrum kwamen,... Een hele erasmusperiode in een fietstocht van 15 minuten, wat een zaligheid!
Ik besloot dat mijn eerste pitstop Ophelia's plads moest worden. Het dak van een ondergrondse parking die taps in het water van de havenmonding loopt. Mijn favoriete plaats in mijn favoriete stad. De rust, stilte en weidsheid waren nog spectaculairder dan hoe ik het mij herinnerde. Ik parkeerde mijn fiets en dook de toeristische massa in richting Nyhavn. De zon, gezellige drukte en vooral de dorst naar Deens bier lokte me op een terras waar ik, Tubor classic in de hand, een aantal hoofdstukken van "Into Thin Air" doorzweefde. Ik verbaasde me niet over de 65 kroner die ik voor de tuborg moest betalen. Het leven is duur geworden, en Kopenhagen is het leven altijd al duur geweest. In de loop van heel het weekend besefte ik dat de bijna 9 euro tellende pint een marktconforme pint was. Ik was blij dat mijn smaakpapillen niet verbonden zijn met mijn portefeuille en liet de pint ongemeen hard smaken. Ondanks een gasbrander waar ik me strategisch onder had gezet begon ik het toch koud te krijgen. En aangezien ik mijn ziel al aan het platcommercieel toerisme had verkocht besloot ik een wandeling te maken richting de kleine zeemeermin. Onderweg kwamen er nog meer herinneringen naar boven en besefte ik hoe hard wandelen door Kopenhagen ontbrak in mijn leven de laatste jaren. Zelf de Hollandse die bij het zien van de kleine zeemeermin declameerde: "Nou die kleine zeemeermin, ik had ze toch groter verwacht..." heb ik gemist! De wandeling liep verder via Kastellet en Amalienborg en bij het vallen van de avond dook ik het centrum rond Indre By in. Al kuierend liep ik daar recht op de eerste betoging die ik dit weekend tegenkwam. Omdat de betoging, compleet met spandoeken, Deense vlaggen en bengaals vuur, me iets te veel op een aan een match uit de hoogdagen van Sporting Lokeren deed denken besloot ik maar vlug iets te gaan eten. Ik sloot de avond af door naar een aantal installaties van het lichtfestival te gaan kijken, maar ik had die dag blijkbaar al genoeg lichtpunten gezien want de kunstwerken konden me niet meteen beroeren.
Op zondag liet ik de fiets op stal, aangezien ik dit weekend ook wat nieuwe dingen wou ontdekken besloot ik naar het Dansk Nationalmuseet te gaan. Het bleek een onderweldigende ervaring te gaan worden. Het museum is een chaotische verzameling van slecht gebrachte verhalen. Als Tom Waes je via Het Verhaal Van Vlaanderen meer kan bijbrengen over de roemrijke geschiedenis van de Vikingen dan het Nationaal Museum voor de geschiedenis van Denemarken - die nota bene een tijdelijke tentoonstelling hebben gewijd aan het de plundertochten van de Noormannen - dan weet je dat er iets fout zit. Na het bezoek aan Christiansborg en de vele "Borgen" verhalen die daardoor aan het geestesoog voorbij komen was het museumfisaco al vergeten. Ik zette mijn wandeling verder en volgde een massa toeristen richting het stadscentrum. Alleen bleken de toeristen geen toeristen te zijn maar de tweede betoging die ik dit weekend zou tegenkomen. Mijn kennis van de Deense taal is niet meer wat ze vijf jaar geleden was dus ik begreep niet direct waarvoor ik blijkbaar aan het mee betogen was, maar het zal zeker wel voor de goeie zaak geweest zijn! Aangezien ik in de verte een aantal televisiecamera's zag, en ik recentelijk wel vaker op de verkeerde moment op de verkeerde plaats was voor de mainstream media (remember het Louis Tomlinson incident) besloot ik de manifestatie te verlaten en het einde van de betoging af te wachten om mijn weg verder te zetten. De stoet was echter zo lang dat ik me er over verbaasde dat er op een gegeven moment geen houten paard met 4 heemskinderen op voorbij werd gedragen. Door mijn zware allergie aan veel volk veranderde ik het plan van de dag en ging ik op zoek naar de iets minder bekende bezienswaardigheden die ik dit weekend zeker nog wou meepikken. Ik bracht een bezoekje aan mijn stageplaats - Rigshospitalet - en spoorde naar mijn kot. De rest van die dag wentelde ik me in de heerlijke herinneringen aan het dagelijks leven in Kopenhagen. Gek genoeg voelde het bij elk herkenningspunt alsof ik hier vorige week nog was. Aan mijn favoriete plek bij mijn kot, Utterslev Mose, kwamen zelf de prachtige zwanen nog eens gedag zeggen.
Maandag was een logistiek iets uitdagendere dag. Na het uitchecken in het hotel liet ik mijn bagage nog even aan de balie achter waarna ik voor een laatste keer richting Kongens Nytorv spoorde. Er was namelijk nog een culinaire heerlijkheid die ik mezelf niet wou ontzeggen. Pal in het centrum van Kopenhagen ging ik op zoek naar een bordje vol smørrebrød, compleet met toefje gele bickysaus (remoulade) en gebakken uitjes. God bestaat en hij vond het concept smørrebrød uit! Na afscheid genomen te hebben van Ophelia plads, Nyhavn en Kongens Nytorv ging ik naar mijn hotel om mijn bagage vanwaar ik alvast richting de luchthaven besloot te gaan. Ik nam een laatste pitstop in Kastrup waar ik nog een bezoekje bracht aan de vissen en zeedieren in den blå planet en sloot dit weekend af met een welgemeende Deense Haai Haai.
Ik ging dit weekend niet bewust op zoek naar Hygge, maar heb desalniettemin mezelf een belangrijke les geleerd die ik jullie niet wil onthouden:
Maak nieuwe goede herinneringen, zoveel als mogelijk! Maar geef ook een plaatsje aan de oude, zeker als ze van dergelijke uitmuntende kwaliteit zijn.
Ik sluit deze blog graag af met de belofte aan mezelf dat het nu geen vijf jaar meer zal duren tot ik terug naar Kopenhagen kom.
Vi ses om fem år!Aaron
Reacties
Een reactie posten