Het is zondagavond 4 maart. Ik weet nog steeds niet wat hygge is.
Dit weerhield me er niet van om deze week mijn onderzoeksdaden te vervolgen. Integendeel, de onwetendheid is juist een grote motivator gebleken om er deze week een aantal keer op uit te trekken.
Al deed ik mijn verplaatsingen deze week net dat tikkeltje warmer aangekleed dan normaal. Ook Scandinavië is namelijk niet gespaard gebleven van het weerfenomeen genaamd de vortex. Zo een vortex gedraagt zich hier over het algemeen gelijkaardig aan zijn Belgische uitlopers. Zo waren sneeuwbuien, windvlagen (windkracht 10) en een bijtende vrieskoude (-10°C) meer dan eens ons deel deze week. Al zijn we hier in Kopenhagen gelukkig gespaard gebleven van de horror gepaard met de vrieskou die jullie in België blijkbaar moesten ondergaan. Zo waren hier gelukkig geen liveblogs van de VRT over de negatieve temperaturen, voelde niet iedereen de behoefte om ons er achtmaal daags op te wijzen dat het koud is en viel het openbaar leven hier op geen enkel ogenblik stil.
Of de Kopenhagers immuun zijn aan Siberische toestanden weet ik niet, maar lak hebben aan Koning Winter is hier blijkbaar wel tot nationale sport verheven. Zo stonden we dinsdagochtend, -9°C en windvlagen die een pluimgewicht als ik tot stilstand liet komen in een afdaling, zelfs in een heuse fietsfile.
Dinsdagmiddag was er de Åbent hus van Metropol. Op deze opendeurdag van onze school werden Henri en ik ingezet als gezicht van de internationalisering van de opleiding Bioanalytik. Hoewel onze inbreng niet bijster groot was, werden we toch beloond met niet één, niet twee, maar 3 (drie!) gratis maaltijden. De laatste van deze maaltijden kregen we donderdagavond, als voorbode van een fuif met gratis drinkgelegenheid, waar we samen met onze strijdbroeders en -zusters van de Åbent hus vooral onze broodnodige helderheid voor de volgende stagedag konden hypothekeren. En zo geschiedde.
Mijn zaterdag bestond voornamelijk uit het werken aan mijn bachelorproef. Een staarwedstrijd tussen de zon, een besneeuwd landschap en mezelf werd verloren door de laatstvernoemde. 1-0 voor de zon. Ik besloot dat het tijd was voor een fietstocht door het besneeuwde Utterslev Mose. Mijn verbazing was groot toen bleek dat deze Kopenhaagse Meersen bijna in twee worden gesneden door een baan ter grote van de N70. Rare mensen, die Denen. De tweede discipline van de meerkamp Aaron vs. de zon, een wedstrijd verstoppertje, werd gewonnen door de zon: 2-0. Na een uurtje heerlijk verdwalen, een halve whiteout, ettelijke slippers met het achterwiel en 3 bevroren vingers vond ik de weg naar mijn kot terug. Mijn heroïsch gevoel na deze heldentocht verdween echter als sneeuw voor de zon wanneer ik de laatste kilometers van de Strade Bianche besloot te livestreamen. Sorry Tiesj en Wout, helden, nooit nog zal ik klagen over koude tijdens het fietsen! Intussen was het donker geworden, tijd dus voor het Lichtfestival.
Het Lichtfestival in Kopenhagen is iets subtieler dan dit in Gent, je zal er niet vlug een grote maan in het midden van de straat vinden. De opvallendste installatie, 'The wave', verdwijnt dan ook nog eens in het niets in de gigantische openheid van de Ophelia Plads. Anderzijds zorgt de verkeerscel van de stad Kopenhagen wel voor een leuk extraatje tijdens het Lichtfestival. Zo blijkt elk verkeerslicht dat je er dan tegenkomt op rood te staan. Het weinig imposante licht en de kille temperaturen, verdomme, deden ons besluiten dat er op het Kopenhaagse lichtfestival weinig tot geen hygge te vinden is. Dan maar verder zoeken in enkele cafés.
Voor het eerst in lang eens goed uitslapen gaf me meer moed dan eender welke granaatsteen op aarde me had kunnen bieden om de ijzige wind te trotseren. Op zondag gingen we dan ook een behoorlijk eindje buiten het centrum, richting een dichtgevroren zee, naar den 'Blå Planet'. Deze blauwe planeet is een aquarium waar je, zoals in wel meer aquariums, vissen kan aanschouwen. De vissen in dit aquarium waren mooi, heel mooi, en kleurrijk, heel kleurrijk. Voor wie nu denkt, "Aaron, een aquarium bezoeken is toch eerder iets voor kleine kindjes?": dat klopt, de kleine kindjes liepen ons zelfs zo hard voor de voeten dat Henri, onbewust zo claimde hij later, er eentje neerhaalde.
Het aquarium is een heuse belevenis voor de kleinste kindjes en ook best nog genietbaar voor de grote mensen. Ondanks het feit dat ik waarschijnlijk in geen van deze beide categorieën kan geplaatst worden kon deze zondagse activiteit me ten zeerste bekoren. Hygge heb ik er niet gevonden, daarvoor waren er te weinig pinguïns en waren de haaien te klein, maar gelukkiger werd ik er wel van.
Koning Winter maakte van de grote meren een grote schaatsbaan.
Moet er nog vis zijn?
Reacties
Een reactie posten