Het is zondagavond 22 april. De laatste week van mijn grote avontuur hier in Kopenhagen is reeds enkele dagen geleden ingegaan.
Laat mij deze blog beginnen met te verwijzen naar de welgemeende excuses uit de vorige blogpost. Ik liet u wederom schaamteloos op uw literaire honger zitten. Het is me niet gelukt om de nodige schrijfdiscipline aan de dag te leggen, ofschoon er wel ontzettend veel materiaal was om over te schrijven. Noem het luiheid, noem het gerust schuldig verzuim. Ik verzaakte in mijn hoedanigheid als blogschrijver om mijn enige bestaansreden, namelijk het schrijven van blogs, in te vullen.
Mijn meest gemeende excuses en een overzicht van mijn leven in Kopenhagen de recentste weken zijn het enige wat ik u kan bieden.
Laat ons met z'n allen hopen dat een ezel zich inderdaad geen 3 keer aan dezelfde steen stoot.
Donkey Cockie (over een ezelsbruggetje gesproken), dat is de geuzennaam die ik heb gekregen van mijn vrienden in een absurde poging om te lachen met mijn vermogen om de meest onverwachte woordassociaties te maken. Don Qui Cockie weet u wel, de bescheiden held uit mijn tweede blogpost die de ware toedracht van het fenomeen hygge probeert te achterhalen. Hoe het deze held tegenwoordig nog vergaat leest u hieronder.
We beginnen het verhaal een viertal weken geleden. Maandag 26 maart. Het leek op het eerste zicht een normale maandag te worden. Een maandag waarvan er, volgens mijn gevoel althans, 13 in een dozijn zitten. Wist ik veel dat ik, wanneer ik op die maandag om ongeveer 15u30 de S-Tog naar Klampenborg nam, op een van de mooiste plaatsen die ik in groot Kopenhagen kan beleven zou terecht komen. Ongeveer 15 minuten sporen buiten Kopenhagen ligt namelijk Dyrehaven. Een park dat, voor zover ik weet, gek genoeg in geen enkele reisgids beschreven staat.
Dyrehaven heeft namelijk onnoemelijk veel facetten die elk soort toerist zou kunnen overtuigen dat een bezoekje zeker de moeite waard is. Het 16 km² grote park is een ode aan de natuur. Het is bezaaid met een enorme hoeveelheid aan gigantisch oude bomen, waarvan de meeste nog in leven zijn. Die bomen waarbij de bliksem, rot, de wind of de tijd alsnog fataal bleken te zijn worden met het nodige respect behandeld en mogen, tot het einde der tijden, blijven alwaar ze gevallen zijn. Het kreupelhout wordt enkel geruimd van de voor wandelaars, fietsers en amazones begaanbare paden indien ze een gevaar vormen voor de bezoekers. Hierdoor ontstaat er een "Game of Thrones"-achtige epiek waarin alleen een ongekapt Pools oerbos zijn gelijke zou kunnen vinden. Deze epiek wordt alleen nog maar versterkt wanneer je begint te beseffen dat Dyrehaven vlak naast de zee ligt en er dus een plaats is waar je in 360° zowel een zeezicht, Zweden, een schitterende Hermitage en het decor van "The Lord of The Rings" kunt beleven. Alsof dit alles nog niet voldoende is om je dagen aan een stuk aan te vergapen zwermen er op het domein ook een aantal grote kuddes herten vrij rond. Je kan behoorlijk dicht bij deze viervoeters naderen. Nog niet overtuigd? Misschien kunnen de ontelbare vikinggraven (jawel, echte vikinggraven) of een gezellig pretpark met de (h)oudste achtbaan in Europa u overtuigen. Allemaal op één domein. Indien u echt volkomen apatisch bent en een hekel hebt aan natuur, geschiedenis, pretparken of het leven in het algemeen kan Dyrehaven u ongetwijfeld overtuigen door een café waar ze echt Belgisch bier (CHOUFFE!) van de tap zouden verkopen (voorlopig enkel zekerheid over Delirium, Westmalle Dubbel en ...). De hemel bestaat en hij ligt in Klampenborg!
De rest van de week was niet noemenswaardig en vooral een poging om de schoonheid van Dyrehaven te verwerken, op een ontmoeting met een vriendelijke man (of dorpsgek) na.
Die man (of dorpsgek) was niet helemaal op de hoogte van de ongeschreven sociale regel dat mensen die in een boek - "What mad pursuit" van Francis Crick - aan het lezen zijn en muziek in de oren hebben over het algemeen niet vlug geneigd zijn om een gesprek in het Deens te beginnen. Na verrassend lang aandringen besloot ik toch eens te luisteren wat de man (of dorpsgek) te vertellen had. Mijn mond moet open gevallen zijn van ongeloof wanneer deze man (of dorpsgek) na zijn babbel over het weer, zijn Amerikaanse schoonzoon en de Deense koningin, me vertelde dat hij een van de pioniers is van de PCR-techniek en bij uitbreiding de biotechnologische wetenschap in Denemarken. De mensen die me kennen weten dat mijn interessegebied maar op een zeldzaam aantal plaatsen echt concreet is, biotechnologie is een van deze plaatsen. Ik ben er nog steeds niet aan uit of het toeval een echte pionier in de biotechnologie op mijn pad heeft gebracht, dan wel een dorpsgek die verrassend goed is in het deduceren van informatie uit titels van boeken die mensen vast hebben. Een goed verhaal, dat had ie wel.
Kotgenoten, goedkope wijn, een verpleegstersbar met een toepasselijke naam (Coma) maar met naar mijn gevoel te weinig verpleegsters en een bescheiden hoeveelheid blonde Grimbergen bleken de ingrediënten te zijn van een meer dan geslaagde vrijdagavond. Ze bleken echter ook de oorzaak te zijn van een slaaptekort, en nog veel erger, een vruchtloze zoektocht van mijn vrienden naar Donkey Cockie in Københavns Lufthavn.
Het verlengde paasweekend was namelijk het ideale bezoekweekend. Ik was vastbesloten om mijn vrienden het mooie Kopenhagen te laten zien waar ik al een tweetal maand verbleef. Bavo, Dylan, Thijs, Marie, Sam en Stan bleken op eigen krachten de weg naar het hostel gevonden te hebben alwaar ze zaten te wachten op de blijde intrede van mezelf. Gianni dacht verkeerdelijk dat ik in Frankfurt op Erasmus ben en arriveerde een dag later na een kleine omweg langs Europa's fijnste hotels. Het was een blij weerzien met mijn lievelingsmensen en met een gepersonaliseerd kwartet van mijn lievelingsdrank.
Wat volgde was een van mijn mooiste, zo niet mijn mooiste, langgerekte herinneringen die ik zal overhouden van mijn Erasmusavontuur. Er was mij een gastbijdrage aan de blog beloofd door Bavo: "De alternatieve zoektocht naar hygge". Literair talent, creativiteit en een gezonde dosis inspiratie blijken echter niet voor iedereen weggelegd te zijn. Veel meer dan een "grappige" titel brengt Bavo's beschamend beknopte blogpoging dus niet voort.
Aangezien driekwart van de lezers van deze blog aanwezig waren tijdens dit weekend zal ik een summier overzicht proberen geven van onze avonturen.
Het werd een weekend dat bol stond van activiteiten, in goede banen geleid door stadsgids Euron De Cøck. Een weekend waarin, ondanks de destructiedrang van Marie - iPad, handtas, handschoenen, het ego van Stan en Thijs bij het "Ticket To Ride"-bordspel, een verloren drinkbus, een botsautoauto... - de sfeer optimaal was. Al cruisend door Kopenhagen - Gianni op een babyblauwe fiets - liet ik mijn vrienden kennis maken met de mooiste plaatsen van deze prachtige stad. We passeerden Nyhavn (De Graslei maar dan kouder), Ophelia's Plads (Zeebrugge maar dan kouder), Amalienborg (Parijs of Londen maar dan kouder), Dyrehavn (het Verloren Bos maar dan kouder), Bakken (Plopsaland maar dan ouder), Christiania (uniek maar ook koud), Botanisk Havn (de Ledeganck maar dan kouder), en nog vele andere plaatsen. Naast fietsen deden we nog ontelbaar veel andere activiteiten. Zo hielden we een uitgebreide fotoshoot in Nyhavn, gingen we als woestelingen tekeer met een boksspel (Dylan won), gingen we als woestelingen tekeer met een bordspel (Dylan en Marie wonnen), bezochten we een toren zonder trappen (Bavo won), een gesloten botanische tuin (Sam verloor), een gesloten winkelstraat, zag Bavo meerdere Aalstkolvers (of was het een fuut?), zagen ikzelf en Stan FC Kopenhagen winnen na 94 minuten "topvoetbal", zagen Sam en Gianni 54 minuten "topvoetbal" en 8 keer 5 minuten het toilet in een topvoetbalstadion. Ontdekten Sam, Gianni, Stan en ikzelf dat bierbekertjes met een deksel op zowat de beste uitvinding van de 21ste eeuw moet zijn. Ondertussen zagen de Marienebiologen/voetbalhaters onder ons (Thijs, Bavo, Dylan en Marie) den Blå Planet.
Dat veel van deze activiteiten buiten plaatsvonden bracht voor sommigen onder ons een aantal nadelige gevolgen met zich mee. De windheks die eigen is aan de Kopenhaagse zeelucht bleek voornamelijk Thijs te willen achtervolgen wanneer zelf "twee van alles" hem niet voldoende warmte kon bieden. Dat "twee van alles" wel degelijk verzadigend kan werken bewees Marie later dit weekend door een hongerke te stillen met maar liefst twee volwaardige hoofdgerechten. Toegegeven, echt verschoten van de durf van Marie waren we niet. De avond ervoor, in een restaurant dat Vapiano heet, werd er namelijk door een aantal personen heel diep nagedacht over hoe sociaal aanvaard een tweede hoofdgerecht op restaurant bestellen zou zijn. Het was trouwens daar, op dat moment, met die mensen rond mij dat ik ineens tot een belangrijk inzicht kwam. "Ik heb de huigge gevonden!". De puntigste en raarst gevormde vlezige huig die ik in mijn leven zal tegenkomen bleek onderdeel te zijn van Dylans mond.
"Maar Aaron", hoor ik u denken, "Hoe zit het nu met de hygge? Heb je die al gevonden?" En dat, beste lezertjes, is voer voor een volgende/laatste blog.
 |
| Het toernooi "slecht op een foto staan" werd gewonnen door Stan. Sam eindigde, ondanks een verwoede poging, op een verdienstelijke tweede plaats. De derde plaats was voor de vrouw links van Bavo. |
Bavo is in z'n nopjes op de ronde toren
 |
| Cruizen door Dyrehavn op een babyblauwe fiets. Marie Robberecht |
 |
| Met Thijs op reis is Michael Jackson nooit ver weg. Marie Robberecht |
Reacties
Een reactie posten