Hoofdstuk 1: De Queeste & Hoofdstuk 2: De start

Hoofdstuk 1: De Queeste

Zoals jullie uit de url van deze bescheiden blog kunnen afleiden zal ik, naast mijn wonderbaarlijke avonturen, ook mijn queeste naar hygge neerpennen.

"Een queeste naar hygge?", hoor ik u denken.

Hygge is een Deens woord waar geen letterlijke vertaling voor bestaat. Je zou het kunnen vertalen als gezelligheid of knusheid, maar dit dekt niet de volledige lading. De exacte betekenis van hygge is complexer en genuanceerder. Ik zal jullie in deze blog meenemen op mijn zoektocht naar de ware betekenis van hygge zoals ik denk dat de Denen het beleven. Don Quichote gewijs (Don qui Cockie zo u wilt) zal ik gedurende 3 maanden een epische queeste ondernemen naar het hart van de Deense eigenheid.

In deze blog zal ik u, in de vorm van hoofdstukken, mee laten genieten van hoe ik mijn zoektocht aanpak. Wees gewaarschuwd, succes is verre van gegarandeerd. Dit is een ongeleide zoektocht en er is geen zekerheid dat deze weg effectief naar hygge leidt. Zo zou het kunnen dat ik op het einde van mijn 3 maanden in Kopenhagen totaal geen idee heb wat hygge eigenlijk is. Maar zoals bij vele queestes (Don Quichote, The Lord of The Rings, het voetbal van Sporting Lokeren...) is de weg naar het doel minstens even noemenswaardig, belangrijk of mooi als het doel zelf.

Hoofdstuk 2: De start

Het is nu zondag 4 februari 2018 en ik weet nog niet wat hygge is. Wat ik wel al weet is dat er voor het bereiken van hygge een zekere mate administratief gerompslomp nodig blijkt te zijn. Een stage in het buitenland is, om vele redenen, een heuse onderneming. Het vinden van huisvesting, het vinden van een stageplaats tot zelfs het vertalen van een puntenbriefje, er komt heel wat bij kijken. Hoogstwaarschijnlijk draagt net het overwinnen van deze obstakels bij tot het ideale milieu waarin een zekere mate van hygge gecreëerd kan worden.

Wanneer de berg der administratie en voorbereidingen eenmaal beklommen is, kan er uitgekeken worden over een vallei van nieuwe ervaringen. Hoewel deze vallei op het eerste zicht enorm angstaanjagend kan zijn, zeker voor iemand die niet per se hunkert naar nieuwe en onbekende dingen, is het net het aangaan van die uitdaging de essentie van mijn zoektocht naar hygge.

De afdaling in de vallei lijkt op het eerste zicht een schier onmogelijke opdracht, maar het hebben van een goede gids, en een hele hoop medereizigers zorgt er voor dat zelfs het afdalen van de moeilijkste bergpas een fluitje van een cent wordt. (Over centen gesproken, die in Denemarken zijn er van het soort met gaten in, niet makkelijk om op die manier het betaalmiddel ernstig te nemen.)

Mijn gidsen en medereizigers waren, althans in de eerste week, de mensen van Professionshøjskolen Metropol en de andere internationale studenten die deelnamen aan de welkomsweek. Zo een welkomsweek blijkt een ideale manier om, op een hele korte periode, in aanraking te komen met de Deense cultuur en de Kopenhaagse gebruiken. Zo leerden we dingen bij over de eetgewoonten, Deense gebruiken en de Kopenhaagse fietscultuur. Zaken die voor mij althans niet heel ver van mijn gekende leefwereld liggen. Nog meer dan het leren kennen van de Deense cultuur is zo een week een ideale katalysator om de andere internationale studenten te leren kennen. Dit was dan ook de hoofdbezigheid. Ondanks het feit dat het veel energie vraagt om nieuwe mensen te leren kennen, is het heel leerrijk en interessant geweest. Ik heb tijdens deze week heel veel verschillende mensen ontmoet. (Belgen en Nederlanders, Amerikanen en Canadezen, Noren en Zweden, Spanjaarden en Portugezen, Duitsers en Oostenrijkers...). Vaak ging het over de verschillende culturen van de verschillende landen, en hoe verschillend de Deense cultuur al dan niet is. Nog vaker ging het over hoeveel de pintjes meer of minder kosten ten opzichte van deze in Kopenhagen. Ik heb deze week niet enkel Denemarken leren kennen, maar ook een hele hoop andere landen.

Naast het leren kennen van nieuwe mensen en nieuwe scholen heb ik me deze week ook bezig gehouden met het leren kennen van Kopenhagen. De stad kon me, ondanks mijn al torenhoge verwachtingen, aangenaam verrassen. Het is een prachtige stad waar, in vergelijking met steden in België, vele regels zijn. Dit is echter niet erg want deze regels blijken het gevolg van een denkoefening om de maatschappij in een stad beter te organiseren. Het gevolg van deze logisch opgestelde regels is een stad waar een soort rust over ligt. Je verplaatsen binnen Kopenhagen is zeer makkelijk, de winkels zijn open tot een redelijk uur, openbaar vervoer werkt ook 's nachts... Die rust maakt het veel makkelijker om van de stad en al z'n troeven te genieten. Ik kon me geen beter decor wensen voor mijn queeste naar hygge.

no mo' noma: Noma, het beste restaurant ligt niet meer in het mooie pakhuis aan Strandgade 93. Voor niets al het geld van mijn spaarrekening gehaald dus.

Zhe Zhinker. Niet zo heel ver van Kopenhagens meest gekende en meest overschatte beeld zit deze denker. Volledig gemaakt uit schroot, aan de stad geschonken door een zinkfabriek. Ook industrie kan mooi zijn.